Ik hoop van harte dat jullie niet zo moe en kapot zijn als wij op het moment van schrijven zijn. Het is nu 5 april ongeveer half 8 in de avond maar het voelt (terecht) alsof we 2 dagen hebben doorgebracht in vliegtuigen, rijen en treinen. Uiteraard zijn we bijelkaar een slordige 8 uur vooruit gereisd in de tijd, dus die illusie onstaat dan ook al snel.

We moesten aardig haasten toen wij eenmaal op schiphol aankwamen. We hadden niet eens tijd voor een rondje Starbucks met mijn ouders, we moesten na het inchecken helaas gelijk doorlopen naar de douane en de gate, waar de eerste rij ons al met een demonische grijns stond op te wachten. Met een zucht begonnen wij aan, wat wij wisten, een laaange reis. Met ongeveer een half uur vertraging vertrok onze knusse vliegtuig naar Moskou. We waren een kleine 3 uur onderweg en dit ging gelukkig snel voorbij, maar toen kwamen wij aan in Moskou....
Jeetje, jeetje wat een kutland is dat zeg, hoewel ik eigenlijk niet veel kan zeggen over de schoonheid dat het land eventueel onder de rokken verbergt kan ik wel gerust zeggen dat de mensen aan een aanzienlijk tekort van manieren en vooral intelligentie lijden.
Van de 4 russen welke wij hebben aangesproken konden er vier chagereinig een zeer lang antwoord geven, in hun godvergeten moedertaal wel te verstaan. Toen Michael bv. bij baggage controle probeerde te vragen of wij onze baggage moesten ophalen kreeg hij daar al snel spijt van toen hij een heel verhaal kreeg in haar beste Russische. Maar net toen we dachten dat ze geen schrijntje engelse kennis bezat blafte ze plotseling 'SHOES OUT!' toen wij het poortje door wilden lopen, Michael hing met zijn haren overeind aan het plafond en ik nam instinctief mijn ‘wing chung tjakkelakka verdedegingshouding' aan die Joey mij had geleerd.
Ik zal het voor de rest maar laten voor wat het is, want als ik ook nog moest beschrijven wat ik moest doen om een ijsje te krijgen bij de burger king dan kan ik net zo goed mijn eigen boek schrijven 'de Russen en Ik'.

Een paar uur later stapte wij het vliegtuig wat ons eindelijk naar Japan moest brengen. We hadden goede plekjes, met werkende schermpjes vol goede films. Toen de crew echter ons avondeten kwamen brengen en wij aangaven dat wij niet hoefde gaf ze ons een ‘blik' zoals alleen vrouwen die kunnen geven en zei ze vervolgens iets tegen haar collega aan de andere kant van het karretje waarvan ik zou zweren dat er niks possitiefs in zat.

9 lange uren later kwamen aan op Narita airport en uit het vliegtuig werden wij opnieuw geconfronteerd met een rij. Deze rij werd gemanaged door 2 wel zeer enthousiaste japanse vrouwen, die er alles aan deden de rij zo snel en soepel mogelijk te laten door lopen. Denk hierbij aan het strategisch organiseren van rijtjes aan de verschillende paspoort controle hutjes. Ook controleerde zij bij voorbaat alvast de immigratie papieren.
Toen zij echter de onze controleerde begon ze in redelijk goed engels te brabbelen dat de naam/adres van onze hotel erbij moest staan. Ik had absoluut geen zin om die shit op te zoeken dus vertelde ik haar, niet waarheids getrouw, dat wij nog geen hotel hadden geboekt. Nou toen brak de hel los. Ik moest absoluut iets neerzetten, ik werd naar een tafeltje geduwd met een pen en het kwam erop neer dat ik niet weg mocht voordat ik die ene lege regel op het papiertje invulde. Nou, uiteindelijk vulde ik waarvan ik dacht wat de naam was van ons hotel in tokyo en gaf dit aan de dame. Die keek er gehaast 0,2 seconde naar en kreeg dan eindelijk toestemming om door te gaan. Ofwel het maakte niet uit wat ik er neerzette, als de regel maar was ingevuld. Als ik de naam van mijn moeders parkiet had neergezet dan was dat ook goed geweest.

Maar goed we waren in Japan! We haalde onze baggage op en haalde onze trein pas op. Daar werden voor de laatste keer geconfronteerd met een zeer lange rij van ongeveer een uur. Jammer, want wij miste op 5 minuten na de trein naar Tokyo en moesten een uur wachten op de volgende.
Uiteindelijk kwamen we om 3 uur in de middag in ons hotel aan.
Na een zeer lekkere douche en een hazenslaapje sleepte wij onze arme lichaampjes nog eenmaal de straat op om de omgeving te verkennen en wat te gaan eten (een beefbowl/vlees met rijst en ui). Omdat ons hotel vrijwel naast de metropolitan building zat zijn we ook nog met de lift 44 hoog geklommen om van een prachtig nightview van tokyo te genieten.

Ondertussen is het 20:15 en Michael is ondertussen al in slaap gevallen. Hoog tijd dus om hem lekker te gaan porren!

Groetjes vanuit Tokyo, Shinjuku