Hallo mensen in het o zo platte land~

DAT is nog eens lang geleden zeg! Ik heb voor het laatst over Minakami verteld maar het voelt alsof dat in een ander leven heeft plaatsgevonden. Op het moment van schrijven zitten wij op het station van Beppu. We wachten op een trein die nog 50 minuten op zich laat wachten. Voor Beppu zijn we in Hiroshima geweest en daarvoor Kyoto....ach Kyoto..

Vanaf Minakami naar kyoto is een aardig eind, gelukkig waren het maar 3 treinen dus we konden lekker relaxen in de laatste, een shinkansen waar we 3 uur in zaten (Tokyo?Kyoto). Eenmaal aangekomen volgden we de standaard routine van onze backpacks dragen en vervloeken, de juiste uitgang zoeken en vervolgens het hotel zoeken, of in dit geval een hostel.
Die dag beging ik 1 blunder en ontdekte ik een oude blunder. Allereerst liep ik volledig verkeerd, en met verkeerd heb ik het over ijsberen zoeken op de zuidpool verkeerd. Het erge was dat ik eerst goed liep om vervolgens mijzelf te corrigeren en dus eigenlijk 2 keer verkeerd te lopen. Een grappig detail is overigens dat ik 2 jaar geleden letterlijk dezelfde fout maakte. Dus toen ik verkeerd liep liep ik verkeerd omdat de verkeerde route mij bekend voor kwam...volgen jullie het nog?
Eenmaal aangekomen was ik al behoorlijk chagerijnig, toen kwam de 2de blunder echter boven drijven. Ik had ipv 3 nachten maar 1 nacht geboekt...de reden dat het zo verkeerd is gegaan komt omdat de eind datum de 12de had moeten zijn, en omdat het jaartal ('12) op de hostel voucher op een bepaalde manier achter de begindatum stond dacht ik dat het ok was....zuch zucht :(
Aangekomen op onze kamer/kast, er past een dubbelbed in en dan was er net genoeg ruimte voor ons om rechtop naast elkaar te staan. Een kut kamertje dus en een prima voorbeeld van hoe goedkoop niet altijd voordelig hoeft te zijn (en ja, een kamer doet er WEL toe omdat je toch goed wil aankomen na een lange dag lopen). Mensen die denken dat het er niet toe doet omdat je ‘er toch alleen maar slaapt' need to wake the fuck up.
Anyways, voordat we iets konden doen moesten we eerst een nieuw onderkomen regelen voor morgen. Uiteindelijk werd dat een hotel die (bleek later) het tegenovergestelde was van onze hostel. Eenmaal opgefrist en geregeld was het alweer rond 6 uur en gingen we erop uit om wat eten te zoeken, de macdonals leek ons meer dan geschikt. Daar ging Michael lekker spontaan voor de quarter pounder en ik voor de big mac en de terayaki burger (because I like to go one step beyond). Met onze buikje vol gingen vervolgens naar een voor mij bekende internet cafe waar je tevens manga kon lezen en all you can drink'en ;) Daar heb ik mijn verhaal over Tokyo eindelijk online kunnen zetten. Op de terugweg gingen wij nog even langs een zekere boekenwinkel om een cadeautje te kopen voor peter *wink*.

De volgende ochtend, backpack pakken en deze alvast afleveren bij onze vers geboekte hotel. Een redelijk luxe hotel, wat voor ons betaalbaar was vanwege een aanbieding, een hele verademing dus. Eenmaal ontlast op naar de fietsen verhuurder, want Kyoto dat is een fiets stad! De jonge dame van de verhuurder waarschuwde ons nog, maar ik wuifde dit weg, verwend door het tot nu toe perfecte weer kon de kans op regen mij niet bang maken! Aldus begon onze o zo zwarte dag...
Omdat ik redelijk bekend was met Kyoto en de kaart kon ik de eerste paar bestemmingen aardig goed vinden, eerste bestemming en Michaels enige request: het manga museum! Woensdags gesloten... pech, opzouten en fuck you very much :( ondertussen was het al aardig aan het regenen en ondanks de paraplu's merkte ik verbaasd dat Michael steeds stiller werd.
Volgende halte: het keizerlijke paleis en diens mooie tuinen. De regen hield stug aan maar ondanks dat hebben we erg genoten van het immense park. We hebben ook aardig wat fraaie foto's kunnen maken.
Volgende halte (was het harder gaan regenen?) de gouden tempel. Een aardig eind zag ik al gauw, maar nog altijd goed te doen. Ik dacht tanden geknars te horen maar toen ik omkeek zag ik alleen Michael onschuldig terug kijken...zal wel mijn verbeelding zijn geweest...
Ik moest een aantal keer op de inmiddels vochtige kaart kijken maar ik ging de goede richting op. Onderweg kwamen nog een klein parkje tegen vol met sakura bomen waaronder een matsuri plaatsvond, min of meer, de regen had alles nagenoeg plat gegooid. Ondanks dat zag het er adembenemend uit en toen ik Michael duidelijk maakte dat ik even snel foto's wilde maken, knikte hij stijf in goedkeuring. Ik zag een twitch verschijnen op zijn gezicht, misschien had hij iets verkeerd gegeten??
Verder op onze quest naar de gouden tempel. Ongeveer een km later begaf Michaels paraplu het. Toen hij daar met zijn o zo bekende stoicijnse gezicht in de regen stond begon ik te denken dat Michael mogelijk niet zo veel van regen hield...gelukkig kwamen we even later een winklel tegen waar hij een poncho voor zichzelf ko cht. De twitch verdween en er kwam zelfs een klein waterig glimlachje tevoorschijn.
Na nog een paar keer verkeerd te hebben gereden en na de hulp te hebben ingeroepen van een taxi chauffeur kwamen we aan bij de gouden tempel, i had het onderschat het zag er onwijs mooi uit en god wat was het druk, niks voor niks de #1 tourist hotspot van Kyoto.
Het was rond 3 uur toen we besloten het hotel op te zoeken, we moesten nog een aanzienlijk eind terug rijden en bovendien waren we ondanks alles nat, sterker nog, alles wat nat eigenlijk -.- we waren er allebei helemaal klaar mee in ieder geval. In zo'n situatie zit je er uiteraard ook niet op te wachten om te verdwalen, uiteraard was dat weer precies wat we deden. Uiteindelijk kon zewlfs het feit dat Michael zichtbaar lijde mij niet vrolijk houden. We kwamen na onze fietsen te hebben gedumpt bij het hotel en daar bleven tot een uurtje of 8 (japanse honkbal kijken en de slappe lach krijgen van het commentaar) voordat we eten gingen zoeken en nog een beetje gingen (window) shoppen.

Volgende dag naar Nara een plek met een machtig groot park en een heleboel genot spul voor touristen. Een standaard dagtripje eigenlijk, we hebben onwijs mooie hiking routes genomen, kwamen bij redelijk afgelegen shrines en spotte zelfs nog een paar shrine meisjes. We hebben die dag in ieder geval flink wat km afgelegd. Wat nog leuk was om te noemen is dat we een local tegenkwamen die ongevraagd ons begon rond te leiden :) en small talk uitwisselen in goed engels, eigenlijk waar we behoorlijk moe en wilde we naar het station, maar op zo'n moment sla je het natuurlijk niet af (niet dat we daarvoor de kans kregen).

De volgende dag was de dag dat we naar Hiroshima vertrekken, omdat we echter nog niet de kans hebben gekregen het manga museum te bewonderen pakte we bij deze de kans. Uit gemakszucht namen we de taxi. Basically heb ik daar een manga gepakt (ze hebben engelse manga) en heb die ochtend bijna 4 volumes verslonden terwijl de cherry blossem om mij heen viel. Aangezien ik al 2 keer was geweest had ik geen zin om nogmaals de museum zelf te bezichtigen, dus dat heeft Michael alleen gedaan. Later kwam hij erbij zitten en ging tot mijn grote verbazing zelf ook aan een manga starten. Rond het middaguur vertrokken we naar Hiroshima.

De foto's zullen volgen, evenals een verhaal over Hiroshima :) wij hopen dat het jullie allemaal goed gaat.

Groetjes van Mike & Mitch