Informatie

Hey daar,

morgen vertrekt ons vliegtuig om 12:00 lokale tijd (vluchtnummer SU0261) Wij komen aan in Rusland om 17:10 lokale tijd. Vandaar vertrekken wij om 20:55 naar Amsterdam en komen morgen om 22:25 aan op Schiphol (vluchtnummer SU2552).

Tot gauw!

Mitchel & Michael

Beppu Chapter

‘Beppuuuu bepuuuu beppuuuu~ desu'. Kondigde de o zo bekende vrouwen stem op het perron aan toen we na wederom een lange reis eindelijk uitstapte in het kust plaatsje Beppu. Als ik erop terug kijk weet ik eigenlijk niet eens meer waarom ik dit plekje heb gekozen. Het was denk ik een combinatie van het verlangen naar de zee en verder naar het zuiden te gaan dan ooit, en zoals je op de map kan zien is het aardig laag in Japan.

We stapte het station uit en van daaruit liep er 1 rechte weg naar beneden richting de groene zee. Ons hotel lag letterlijk aan het eind van deze weg dus daar zat deze keer gelukkig geen uitdaging in haha. Eenmaal aangekomen en ingecheckt bekeken we onze kamer en een zeer aangename verassing was het mooie uitzicht over de baai. Bovendien was het hotel uitgerust met een binnen bad en buiten bad op het dak van het hotel wat een spectaculair uitzicht bood over de zee. We waren alleen hierdoor al snel verliefd geraakt op het stadje, want niet alleen lag het aan de kust maar ook had het karakter, het was meer een groot dorp dan een stad en het deed me eenbeetje te denken aan een plekje genaam 'Old town' in Orlando, Florida. En niet alleen had het een ietswat amerikaanse uitstraling het had ook nog amerikaans voedsel! Redelijk dicht bij ons hotel lag en een 24/7 restaurant. Het mooiste aan dit restaurant waren 3 dingen: 1. ze serveerde geen Japanse rotzooi. 2 het was een all you can drink en 3. PO-TA-TOES!!!
Nou ik kan je zeggen, als ik was afgevallen in de voorgaande weken dan kan ik jullie geruststellen dat ik dat er weer netjes heb bijgewerkt daar. Ach wat was dat heerlijk eten zeg, we schroomde ook niet daar elke dag te avondeten en zelfs te lunchen.
Voor de rest hebben ouderwets gewandeld die dag, we gingen ook nog op zoek naar een boulevard en die was er ook wel, maar mijn ouders, die expert zijn op het gebied van ‘boulevaardje pakken', zouden er geen 2de blik op werpen aangezien het 1 rechte betonnen pad was langs de zee, with no sign of life what so ever. Dus we besloten dat het tijd was voor bedje. Dik en gelukkig vielen we in slaap.

Volgende dag, tijd voor een uitstapje maar weer! Ik had een beetje gekeken wat er in de buurt was en besloot naar een plekje te gaan genaamd Yufuin. Ongeveer 90 minuten reizen. Nu vragen jullie je vast af wat wij hebben gedaan in Yufuin. Gelopen! Ik was echt in een I don't care bui en besloot gewoon random weggetjes in te slaan zonder ook maar 1 blik te werpen op de kaart. Dit zorgde voor hele leuke weggetjes en ik zou durfen zweren dat wij de eerste buitenlanders waren die daar ooit een voet hadden neergezet. We liepen door de outskirts van het plekje en dit zorgde voor veel boerenland, huisjes, tuintjes en kasjes. De weg ging omhoog, omlaag, links en rechts. We kwamen ook geen levende ziel tegen, afentoe een verdwaalde boer die opkeek van zijn werk en afentoe een kat die ergens onder wegschoot. Voor de rest was onze enige gezelschap oude verroeste huisjes en gereedschappen waarvan de nederlandse arbo dienst een hartaanval zouden krijgen. Ik heb er erg van genoten in ieder geval.
Rond het middaguur kwamen we bij een fatsoenlijke weg met zo'n heerlijke convience store en een map, en het werd tijd om te kijken waar we in godsnaam waren en wat hier eigenlijk te doen was xD. Op basis daarvan zijn we richting een meer gaan lopen, en onderweg kwamen we iets tegen waarvan allebei mijn klompen braken. Stel je voor dat je op de Noordpool loopt en je ziet opeens een grazende kameel op op een stuk ijs voorbij drijven, die blik had ik ook toen ik opeens een One Piece speciaal zaakje tegenkwam. Een winkel volledig gewijd aan een (vooral in Japan) populaire anime serie. Bovendien stond er een leuk meisje met een One Piece t-shirt achter de balie die me zelfs dingen liet zien (vooral Ace gerelateerde dingen). Ik heb nog nooit zo lang rond geneusd op zo weinig m2 winkel hahah. Ik was er in ieder geval zeker wel 3 kwartier zoet.
Dus na zo'n volledig random event ging ik terug naar aarde opzoek naar dat meer. We zaten naar mijn idee in de buurt toen ik besloot dat de WC een welkom aanblik zou zijn, ik zag een bordje die aangaf dat er een WC dichtbij was en vertelde Mike dat ik zo terug was. Ik ging de hoek om met de verwachting de WC te vinden toen ik nog een bordje tegenkwam met het blauwe mannetje en het roze vrouwtje, dus ik volgde het bordje en liep vervolgens 3 minuten om bij een splitsing te komen met een bordje die wederom beloofde dat ik verderop een WC zou vinden. Ik volgde het pad voor nog eens 5 minuten toen ik een bocht om ging.... en verdomd daar was het meer versierd met het laatste bordje! Ik moest vervolgens het meer nog voor de helft aflopen voor ik eindelijk bij de WC was. Ongeveer 20 minuten later vond ik Michael terug die helemaal in tranen was. Hij huilde en tierde en vloekte en riep om zijn broertje tot ik hem eindelijk wist te kalmeren en hem mee sleepte naar het meer.
En voor de rest....hebben we gelopen! Hahah ja het dorp ligt in een dal en wij hebben een cirkel getrokken om het dal heen wat zorgde voor een een paar hele mooie foto's en sowiezo mooie herinneringen. Ik kan dat namelijk wel waarderen, weg van het toerisme en gewoon het land Japan zelf eens meemaken. Ondanks het tekort aan actie was dit een van mijn leukere tripjes tot nu toe :) later in de middag namen wij de trein terug naar Beppuuuu. Daar genoten we van een heerlijk avondmaal.
Die avond laat ging ik nog even het bad in op het dak. Prachtig werkelijk waar *pinkt een manly tear weg*.

En toen was het alweer tijd om te vertrekken uit Beppuuuu. MAAR, de trein die ons naar de nacht trein zou brengen vertrok pas rond half 4! Tja wat nu?! Nou eerst maar een geld zien te pinnen want ik had nog maar een paar honderd yen opzak, dat leverde in iede geval een onverwachte tour door Beppu zelf op xD en markjes waar ze 'etenswaren' verkochten maar feitelijk gewoon een lijkenhuis was.
We kwamen bij Beppu station aan rond 11 uur en ik ging daar ter plekke vragen bij een tourist information desk voor wat info over....aapjes! Op fietsafstand ligt namelijk een aquarium en een aapie berg, en het leek ons leuk nog even een kijkje te nemen.
Na veel gekut met bussen kwamen we uiteindelijk aan bij aapie berg. We kochten een ticket voor 400 yen(!!) en net toen we de berg op wilde werden we geconfronteerd met 2 bordjes welke ieder een andere kant op wees. Op 1 bordje stond een schildpad en op de andere een konijn. Na ongeveer een half uur hierover gebrainstormd te hebben besloten we dat dat moest reffereren naar een slome en snelle pad. Onzin bleek later want aapie berg bleek gewoon een aapie heuvel te zijn, waar je in 10 minuten alles hebt gezien. Gelukkig waren de aapies zelf wel super leuk. Maarja na een half uur hadden we toch zoiets van: wat nu?! Het was net 12 uur en we hadden nog 3.5 uur voordat we weg konden komen uit Beppu.
Toen we op aapie heuvel op een bankje zaten te tobben kwam er opeens een aapie vlak voor ons. Voor mij lag mijn rugtas bewapend met (in dit geval) 2 flesjes coca cola zero aan de zijkanten. Nou dat aapje had het lef MIJN flesje uit de tas te halen! Met de rug naar ons toe zat het doodleuk met mijn flesje te rotzooien. Toen het omkeek en het mij hem zag aanstaren en Michael met een camera foto's zag maken begon het aggresief te worden! xD we werden al gewaarschuwd de beesten niet aan te kijken en verdomd het was waar, dus we keken snel de andere kant op, en het aapje werd toen gelijk weer rustig, toen we allebei weer keken keek hij weer om en werd hij weer aggresief. Het leek net uit een tekenfilm te komen hahah. Uiteindelijk rende het aapje met mijn flesje weg naar een plek waar we niet mochten komen, en was ik 150 yen kwijt :(.

Later liepen we terug naar het bus station om erachter te komen dat de eerst volgende bus pas over 1.5 uur zou komen 0.o. Dus we hadden zoiets van w/e en liepen de weg terug naar Beppu langs de zee, we hadden beweging en we verbrande wat tijd dus het was win/win wat ons betrefd.
Nou de rest van de overgebleven tijd hebben we rondgehangen alsof we 15 jaar oud waren, warenhuizen in gelopen, spelletjes gespeeld in de speelhal, honderden yen verspild aan grijphaak spellen (alleen ik) en wat gegeten bij de amerikaan, meer omdat het kon dan dat het echt moest :3.
Toen was het dan eindelijk tijd om de laaaange reis naar het noorden (of westen) van Japan te aanvaarden. Maar daarover meer in de volgende chapter!

Hiroshima Chapter

hi~

Ondanks het feit dat we ondertussen alweer aan de andere kant van Japan zitten ga ik gewoon rustig door met inmiddels oude verhalen schrijven haha. We zitten nu in Aomori een stad ver in het noorden, voorlopig blijven wij hier 3 nachten om vervolgens terug te gaan naar Tokyo om lekker te shoppen ^^

Zo net lekker gechilled bij het manga museum en nu door naar Hiroshima de laatste stad wat voor mij nog bekend terrein is. We kwamen aan en omdat we behoorlijk klaar waren met lopen en zoeken en verdwalen (mijn backpack was toen behoorlijk zwaar geworden,bijna 2x zo zwaar als die van Michael xD) dus we besloten gewoon gelijk de taxi te pakken (yohoho!) die ons naar het hostel bracht. Veel beter gelukkig dan de laatste hostel en we maakte het ons even gemakkelijk en gingen we met behulp van wifi de manga opzoeken die we maar deels gelezen hadden in het museum, want ja dat heeft natuurlijk voorrang! Vervolgens zijn we de buurt gaan verkennen en gingen we opzoek naar avondeten.
Nog geen 10 meter uit het hostel zag ik yakinuku (japans gourmetten/bbq) staan op een twijfelachtige gevel, het leek mij leuk dat eens te doen en het was vlees dus ik had al Michaels stilzwijgende goedkeuring. Toen we binnen kwamen werden we begroet door 2 mensen die in discussie waren met 2 vaste klanten. We werden even aangekeken en er viel toen een kleine stilte. Ik vroeg toen (deels om de stilte op te vullen) of dit inderdaad yakinuku was, dit werd bevestigd met veel Japans en gelukkig ook gewijs. We gingen zitten en bestelde een schaaltje beef (hoopte we) welke wij vervolgens zelf mochten grillen. Allemaal leuk maar het was poepje duur, voor 3 schalen vlees met ongeveer 10 stukjes vlees erop betaalde we 30 euro en we zaten niet eens bijna een heel klaar beetje vol :( bovendien zag de winkel er dusdanig uit dat er net zo goed 'Henks patat, hoeren en bier' op had kunnen staan. Op een gegeven moment nokte we er maar mee en gingen opzoek naar een convinience store. Daarmee sloten we onze eerste dagdeel in Hiroshima.

Volgende dag: Miyajima! Een eiland dicht bij hiroshima. Een super plek en dit was ook mijn 3de bezoek maar iets waarvan ik vond dat Michael het moest meemaken. Na de ferry te hebben genomen stapte we op deze van herten vergeven eiland. Het was wederom prachtig en perfect weer en het stikte dan ook van de toeristen. Ik verwachtte half dat dit een herhaling zou zijn van mijn laatste 2 bezoekjes maar tot mijn verbazing was dit niet het geval. Ipv dat we de kabelbaan namen besloten wij (tot mijn grote verbazing de berg te voet te beklimmen). We praten over een pad van 2.5 km behoorlijk stijl omhoog. God mensen wat kunnen 2.5 km lang zijn zeg. De grootste verassing was echter Michael die ondanks de vele pauzes wel mooi even een berg beklom! Bovendien werd hij bij de minuut mannelijker. Dit heeft misschien te maken met de support die we kregen toen we de berg beklommen, zoals ik al zei was het behoorlijk druk en we kwamen dan ook veel mensen tegen die van boven naar beneden gingen. 'konnichiwa! (hallo!) Gambatte! (zet hem op)' waren 2 woorden die we vaak te horen kregen, er kwam zelfs een klas langs waar we van elke leerling een high five kregen. Eenmaal op de top aangekomen was ik zeker niet moe, ik besloot wel even van de zon te genieten, een kwartiertje of 3 met mijn ogen dicht.
Voordat we terug gingen wilde we eerst wat drank inslaan, ze hadden niet veel, nogal lomp als je bedenkt dat we zeker wel 1.5 liter hebben gezweet. Er was wel een drankje te kopen genaamd Poki Sweat....ja...ze vroegen er 300yen voor en we besloten uit pure nieuwsgierigheid dat spul te kopen. Nou... bedenk 1het vieste soort vloeistof wat je ooit hebt ingenomen en vermenigvuldig dit met 10. Congrats! You have found a bottle with Poki Sweat. Toen ik probeerde te achterhalen hoe drank in vredesnaam zo vies kon smaken, las ik op de achterkant dat het de bedoeling was dat het drankje zo veel mogelijkdezelfde samenstelling had als, ik citeer: 'the body fluid u lose'. ----__---- why??
Op de terugweg (uiteraard ook te voet SOO MANLY) begonnen onze benen halverwege behoorlijk te trillen. We besloten onze trip terug naar de ferry niet langer uit te stellen en namen de feryy en trein terug naar hiroshima.
Toen onze benen weer behoorlijke dienst deden gingen we richting hiroshima station, er is daar namelijk een eet tentje waar ik het heetste stuk kip ooit heb gegeten. Ik wilde Michael dit laten proeven. Het tentje was niks verandert, het staat nog altijd volledig in het teken van de Carps de lokale team van baseball. Helaas was de menu schijnbaar verandert, er was nog steeds een spicey dish en het was spicey maar niet spicey spicey :(
Voor de rest gingen we nog even rondkijken in een warenhuis opzoek naar voordelige 2de hands ps3 spellen. In hetzelfde warenhuis was ook een speelhal, we zagen daar leuke dingen. Terwijl we taiko speelde (trommel spel) werden we aangemoedigt door een paar leuke japanse meisjes die op de melodie mee speelde. Dat had onwijs stoer/cool kunnen zijn als we niet keihard zuigde in het spel en bovendien op easy speelde -.-. volgende keer beter... Wat wel stoer en cool was was een jongedame in een 3 delige pak en een akte koffertje op de grond naast haar hakken, die eveneens een melodie/behendigheids spel speelde. Ze deed het zo verschrikkelijk snel dat het leek alsof ze 6 armen had, echt ongeloofelijk.

EEEENNN de volgende dag waren we alweer klaar met Hiroshima. Dat was ook het moment dat Michael erachter kwam dat hij zijn jas kwijt was geraakt. Arme kerel :( maarja beter dan een ipod verliezen hahah.
Volgende verhaal zal ik vertellen over Beppu een super leuke stad aan de kust! Vanavond zorgt Michael voor de foto's en ik morgen voor een nieuw verhaal hoop ik. Wij gaan zo maar wat eten bij een curry restaurant die we tegen kwamen, oh! En we moeten even een wasje draaien.
Leuk dat jullie ons nog trouw volgen en ik waardeer de possitieve feedback op de blog.

Groetjes uit Aomori en tot morgen hoop ik!

Kyoto chapter

Hallo mensen in het o zo platte land~

DAT is nog eens lang geleden zeg! Ik heb voor het laatst over Minakami verteld maar het voelt alsof dat in een ander leven heeft plaatsgevonden. Op het moment van schrijven zitten wij op het station van Beppu. We wachten op een trein die nog 50 minuten op zich laat wachten. Voor Beppu zijn we in Hiroshima geweest en daarvoor Kyoto....ach Kyoto..

Vanaf Minakami naar kyoto is een aardig eind, gelukkig waren het maar 3 treinen dus we konden lekker relaxen in de laatste, een shinkansen waar we 3 uur in zaten (Tokyo?Kyoto). Eenmaal aangekomen volgden we de standaard routine van onze backpacks dragen en vervloeken, de juiste uitgang zoeken en vervolgens het hotel zoeken, of in dit geval een hostel.
Die dag beging ik 1 blunder en ontdekte ik een oude blunder. Allereerst liep ik volledig verkeerd, en met verkeerd heb ik het over ijsberen zoeken op de zuidpool verkeerd. Het erge was dat ik eerst goed liep om vervolgens mijzelf te corrigeren en dus eigenlijk 2 keer verkeerd te lopen. Een grappig detail is overigens dat ik 2 jaar geleden letterlijk dezelfde fout maakte. Dus toen ik verkeerd liep liep ik verkeerd omdat de verkeerde route mij bekend voor kwam...volgen jullie het nog?
Eenmaal aangekomen was ik al behoorlijk chagerijnig, toen kwam de 2de blunder echter boven drijven. Ik had ipv 3 nachten maar 1 nacht geboekt...de reden dat het zo verkeerd is gegaan komt omdat de eind datum de 12de had moeten zijn, en omdat het jaartal ('12) op de hostel voucher op een bepaalde manier achter de begindatum stond dacht ik dat het ok was....zuch zucht :(
Aangekomen op onze kamer/kast, er past een dubbelbed in en dan was er net genoeg ruimte voor ons om rechtop naast elkaar te staan. Een kut kamertje dus en een prima voorbeeld van hoe goedkoop niet altijd voordelig hoeft te zijn (en ja, een kamer doet er WEL toe omdat je toch goed wil aankomen na een lange dag lopen). Mensen die denken dat het er niet toe doet omdat je ‘er toch alleen maar slaapt' need to wake the fuck up.
Anyways, voordat we iets konden doen moesten we eerst een nieuw onderkomen regelen voor morgen. Uiteindelijk werd dat een hotel die (bleek later) het tegenovergestelde was van onze hostel. Eenmaal opgefrist en geregeld was het alweer rond 6 uur en gingen we erop uit om wat eten te zoeken, de macdonals leek ons meer dan geschikt. Daar ging Michael lekker spontaan voor de quarter pounder en ik voor de big mac en de terayaki burger (because I like to go one step beyond). Met onze buikje vol gingen vervolgens naar een voor mij bekende internet cafe waar je tevens manga kon lezen en all you can drink'en ;) Daar heb ik mijn verhaal over Tokyo eindelijk online kunnen zetten. Op de terugweg gingen wij nog even langs een zekere boekenwinkel om een cadeautje te kopen voor peter *wink*.

De volgende ochtend, backpack pakken en deze alvast afleveren bij onze vers geboekte hotel. Een redelijk luxe hotel, wat voor ons betaalbaar was vanwege een aanbieding, een hele verademing dus. Eenmaal ontlast op naar de fietsen verhuurder, want Kyoto dat is een fiets stad! De jonge dame van de verhuurder waarschuwde ons nog, maar ik wuifde dit weg, verwend door het tot nu toe perfecte weer kon de kans op regen mij niet bang maken! Aldus begon onze o zo zwarte dag...
Omdat ik redelijk bekend was met Kyoto en de kaart kon ik de eerste paar bestemmingen aardig goed vinden, eerste bestemming en Michaels enige request: het manga museum! Woensdags gesloten... pech, opzouten en fuck you very much :( ondertussen was het al aardig aan het regenen en ondanks de paraplu's merkte ik verbaasd dat Michael steeds stiller werd.
Volgende halte: het keizerlijke paleis en diens mooie tuinen. De regen hield stug aan maar ondanks dat hebben we erg genoten van het immense park. We hebben ook aardig wat fraaie foto's kunnen maken.
Volgende halte (was het harder gaan regenen?) de gouden tempel. Een aardig eind zag ik al gauw, maar nog altijd goed te doen. Ik dacht tanden geknars te horen maar toen ik omkeek zag ik alleen Michael onschuldig terug kijken...zal wel mijn verbeelding zijn geweest...
Ik moest een aantal keer op de inmiddels vochtige kaart kijken maar ik ging de goede richting op. Onderweg kwamen nog een klein parkje tegen vol met sakura bomen waaronder een matsuri plaatsvond, min of meer, de regen had alles nagenoeg plat gegooid. Ondanks dat zag het er adembenemend uit en toen ik Michael duidelijk maakte dat ik even snel foto's wilde maken, knikte hij stijf in goedkeuring. Ik zag een twitch verschijnen op zijn gezicht, misschien had hij iets verkeerd gegeten??
Verder op onze quest naar de gouden tempel. Ongeveer een km later begaf Michaels paraplu het. Toen hij daar met zijn o zo bekende stoicijnse gezicht in de regen stond begon ik te denken dat Michael mogelijk niet zo veel van regen hield...gelukkig kwamen we even later een winklel tegen waar hij een poncho voor zichzelf ko cht. De twitch verdween en er kwam zelfs een klein waterig glimlachje tevoorschijn.
Na nog een paar keer verkeerd te hebben gereden en na de hulp te hebben ingeroepen van een taxi chauffeur kwamen we aan bij de gouden tempel, i had het onderschat het zag er onwijs mooi uit en god wat was het druk, niks voor niks de #1 tourist hotspot van Kyoto.
Het was rond 3 uur toen we besloten het hotel op te zoeken, we moesten nog een aanzienlijk eind terug rijden en bovendien waren we ondanks alles nat, sterker nog, alles wat nat eigenlijk -.- we waren er allebei helemaal klaar mee in ieder geval. In zo'n situatie zit je er uiteraard ook niet op te wachten om te verdwalen, uiteraard was dat weer precies wat we deden. Uiteindelijk kon zewlfs het feit dat Michael zichtbaar lijde mij niet vrolijk houden. We kwamen na onze fietsen te hebben gedumpt bij het hotel en daar bleven tot een uurtje of 8 (japanse honkbal kijken en de slappe lach krijgen van het commentaar) voordat we eten gingen zoeken en nog een beetje gingen (window) shoppen.

Volgende dag naar Nara een plek met een machtig groot park en een heleboel genot spul voor touristen. Een standaard dagtripje eigenlijk, we hebben onwijs mooie hiking routes genomen, kwamen bij redelijk afgelegen shrines en spotte zelfs nog een paar shrine meisjes. We hebben die dag in ieder geval flink wat km afgelegd. Wat nog leuk was om te noemen is dat we een local tegenkwamen die ongevraagd ons begon rond te leiden :) en small talk uitwisselen in goed engels, eigenlijk waar we behoorlijk moe en wilde we naar het station, maar op zo'n moment sla je het natuurlijk niet af (niet dat we daarvoor de kans kregen).

De volgende dag was de dag dat we naar Hiroshima vertrekken, omdat we echter nog niet de kans hebben gekregen het manga museum te bewonderen pakte we bij deze de kans. Uit gemakszucht namen we de taxi. Basically heb ik daar een manga gepakt (ze hebben engelse manga) en heb die ochtend bijna 4 volumes verslonden terwijl de cherry blossem om mij heen viel. Aangezien ik al 2 keer was geweest had ik geen zin om nogmaals de museum zelf te bezichtigen, dus dat heeft Michael alleen gedaan. Later kwam hij erbij zitten en ging tot mijn grote verbazing zelf ook aan een manga starten. Rond het middaguur vertrokken we naar Hiroshima.

De foto's zullen volgen, evenals een verhaal over Hiroshima :) wij hopen dat het jullie allemaal goed gaat.

Groetjes van Mike & Mitch

Minakami Chapter

Hey daar!

Dus ik loop een beetje achter met de blog, wat vooral te wijten is aan het tekort van internet in Minakami. Pas in Kyoto kon ik eindelijk over tokyo online zetten en om vervolgens dan gelijk dezelfde avond over Minakami te schrijven...dat was een beetje teveel van het goeie ^^' Het is nu 12 april rond 6 uur en we zitten in een luxe hotel kamer bij te komen van een drukke dag en lange dag.
Maar goed zei ik daar Minakami? Het was er werkelijk hemels!

Om in Minakami te komen moesten we eerst meerdere malen overstappen op verschillende treinen, van de beroemde Shinkansen bullet trains tot lokale enkel spoor treintjes diep in de bergen. Voor Michael was het eindelijk zijn eerste ervaring met de Shinkansen en het beviel hem goed 'lekker relaxed' als ik hem citeer. Voor mij was vooral de laatste etappe heerlijk nostalgisch. Bekende riviertjes, bekende bergen en bekende dorpjes kwamen voorbij toen we steeds hoger de bergen in tufte. De trein zat in de eerste instantie behoorlijk vol, maar naarmate we vaker stopte bij stations (het 1 nog meer verlaten en afgelegen dan het ander) werd de trein steeds leger. Na ongeveer een uur stopte wij dan eindelijk bij de eindhalte: Minakami.
Voor mij was het bekend gebied omdat ik 2 jaar geleden met Peter het dorpje heb bezocht, maar ondanks het tekort aan verassingen was ik erg blij terug te zijn bij wat de laatste keer toch wel 1 van de hoogtepunten van de reis was. Een, op het eerste oog, verlaten en enigzins vervallen straat die de lokale mensen de hoofdstraat noemen. Maar als je 2 keer hebt geknippert merk je de open deuren van kleine maar uitnodigende winkeltjes en restaurantjes vaak bewaakt door de eigenaar(es) op een stoel die je met een warme glimlach begroet en je uitnodigt binnen eens een kijkje te komen nemen. Bezwaart echter met onze enorme backpacks maakte we het onze prioriteit eerst onze Ryoukan te vinden.

Een Ryoukan kan je kwa uiterlijk vergelijken met een herberg of bed & breakfast maar dan met een Japanse thema. Daar houd de vergelijking echter op want de service, aandacht en sfeer die je krijgt staat in verhouding met een 5 sterren hotel (even als de prijs trouwens).

Na ongeveer een kwartiertje te hebben gelopen hadden we het gevonden en op het eerste gezicht schrok ik een beetje. Het zag er leuk genoeg uit, maar het oogde ook best vervallen zoals vele andere gebouwtjes in het dorp en zoals ik al zei het is best duur en je verwachtingen liggen dan ongewild ook aardig hoog.
¬¬¬Mijn vrees verdween echter als sneeuw voor de zon toen we binnen kwamen in een prachtige japanse stijl ontvangstkamer bemand door 2 oude japanse vrouwtjes in kimono. Klant is letterlijk koning en als zodanig wordt je ook behandelt, ikzelf was er al bekend mee maar Michael keek zijn ogen uit. Het bleek dat alleen kimono vrouwtje #1 gebrekkig Engels kon, maar samen met mijn gebrekkig Japans kwamen we er aardig goed uit. Hoewel ik moet toegeven dat ik soms afgeleid werd door een paar hardnekkige haren op de lip en kin van kimono vrouwtje #2.
Na veel gebrabbel, niet begrijpende blikken van Michael en gegooi met sleutelwoorden werden wij naar onze kamer gebracht onder bewaking van kimono vrouwtje #1 & 2 die ons vrolijk waarschwude voor elke vorm van gevaar voor onze tenen (opstapjes). Aangekomen in de kamer wachte mijn volgende teleurstelling, het was werkelijk prachtig en het zag er super uit en Michael moest schrille kreetjes van opwinding onderdrukken, maar het was niet de kamer die ik had geboekt. Maar first things first, we waren wederom behoorlijk afgemat dus we ondergingen de stroom van japanse/engelse informatie van kimono vrouwtje #1 en deden ons ondertussen tegoed aan warme groene thee die een gebogen en super oud vrouwtje ons trillend bracht, ik doopte haar meteen om naar kimono vrouwtje #3.
Daar zaten we dan, uitgeput en met glazige ogen om ons heen te kijken. Het was ongeveer 4 uur in de middag toen ik ik besloot het huis een beetje te verkennen en wat informatie in te winnen over de omgeving maar belangrijker de hotsprings! Daarvoor moest ik wederom al mijn japanse kennis uit te kast halen toen ik werd onderschept door kimono vrouwtje #2 die maar al te bereid was om te helpen. Ook vertelde ze wat meer over de geschiedenis die blijkbaar achter elke naam van de kamers zit (de kamers hebben dus namen).
Toen ik vroeg naar of er ook nog een buitenbad was (op de site werd dit namelijk wel vermeld) bracht kimono vrouwtje #2 mij naar het vrouwenbad! Ik keek haar aan en dacht dat ik in de maling werd genomen maar ze stond me doodleuk te vertellen dat ik het bad gewoon mocht gebruiken, ik vroeg het nog 2 keer voor de zekerheid, welke werd beantwoord met ja geknik en buigingen. Enthousiast pakte ik deze kans met 2 handen aan. Later werd echter bevestigd wat we al een beetje vermoedde, we waren de enige gasten :(
Later kwam kimono vrouwtje #1 later nog aan waggelen met de mededeling dat wij morgen een andere kamer kregen, en tot mijn aangename verassing was deze kamer nog luxer dan de kamer die geboekt is! Probleem opgelost, zoals mijn vader altijd zegt.

7 uur was het etenstijd en daarvoor wilde we nog even lekker genieten van de (mannen) hotsprings om de stof van onze lange reis af te spoelen. Het was een binnen bad en het was werkelijk hemels en ook Michael kon het gelukkig waarderen!

7 uur, we mochten kiezen: roomservice of eten in een prive kamer, uiteindelijk koos ik voor de privekamer, deze werd namelijk versierd door een fraaie collectie aan luxe kimono's. De trotse eigenaares (kimono vrouwtje #2) had mij deze kamer al eerder laten zien.
Ik maakte mij dit keer aanzienlijk minder zorgen om het eten. Op advies van Peter heb ik bij binnekomst aangegeven dat wij GEEN vis luste. De kimono vrouwtjes namen de uitdaging aan door ons voor te schotelen met verschillende gangen visloze gerechten, waarvan ik trots kan zeggen dat ik 90% heb opgegeten. Michael deed het zelf ook niet slecht door ongeveer 60% op te smikkelen! Alle gerechten die 3 dagen waren super goed verzorgd en lekker, absolute top klasse. Voor details verwijs ik jullie naar de foto's.
Later die avond toen wij dachten even snel een convience store op te zoeken werden wij wederom onderschept door een kimono vrouwtje (#1). Toen wij onze bedoelingen duidelijk maakte pakte ze direct de sleutels en bracht ons met de auto naar de dichtbijzijnde store xD Al snel hadden we door dat we niet zomaar konden vertrekken.

We waren 2 nachten in Minakami, en we hebben vooral erg rustig aangedaan, badderen, slapen, eten, nintendo ds nog meer slapen en nog meer badderen. Maart uiteraard gingen we er nog wel op uit! Namelijk naar Mt. Tanigawa waar zelfs nu nog gedaan wordt aan wintersport. We werden met de auto naar het station gebracht en ongevraagd zocht kimono vrouwtje #1 informatie voor ons op over onze bestemming.
We hadden wat tijd over dus gingen we even rondkijken in de winkeltjes aan de hoofdstraat. Een leuk detail was trouwens dat we groene thee aangeboden kregen van een meisje. Eerder vroeg ik haar iets, maar zowel haar als mijn taalkennis was onvoldoende om duidelijk te maken wat ik wilde. Nog geen 30 seconde later kwam ze aanlopen met 2 kopjes groene thee, mogelijk bij wijze van een excuus. Dat was het eerste kopje groene thee wat ik met een glimlach mijn keel in goot.
We beklommen de berg eerst met de bus en vervolgens met de kabelbaan. Daar wachtte ons meters diepe sneeuw en een uitzicht waar je u tegen zegt! (we zaten 2 km boven de zeespiegel) De temperatuur viel mee, we kwamen voorbereid maar de temperatuur bleef stug rond de 13 graden hangen. Helaas was er voor de rest niet veel te doen als je geen board of ski's had dus al snel aanvaarde wij de trip bergafwaarts terug naar onze oase.
Aangekomen op de nieuwe kamer, 2 kamers, een badkamer en een klein tuintje met onze eigen tobbe heet water!
Later die avond maakte ik er een spelletje van om proberen naar buiten te glippen zonder dat een kimono vrouwtje dit zag. Het was een succes, tot we terug naar binnen wilde glippen. toen kimono vrouwtje #3 ons betrapte met een flesje drinken in de hand begon ze te buigen en te brabbelen en nog heviger te trillen dan normaal :(
Voor de rest was er niet veel bijzonders buiten het feit dat het erg bijzonder was.. Wat wel nog het vermelden waard is is dat Michael zich afvroeg of het dorpje soms een visserdorpje is. Na 3 uur landinwaards door bergen te hebben gereisd dacht Michael blijkbaar ergens dichtbij de zee te kunnen vinden. Ik begon mij toen af te vragen of hij wel wist waar Japan ligt op de wereldkaart, ik besloot het echter niet te vragen, sommige feiten kunnen het daglicht simpelweg niet verdragen.

9 april rond half 10am begonnen wij helemaal opgeladen aan de hectische en 5 uur durende reis naar Kyoto waar obstakels op de loer lagen....

Tokyo Chapter

Hallo allemaal,

Nou we zijn ondertussen alweer een paar dagen verder. Op het moment van schrijven zitten wij in onze yukata (japanse ochtendjas) aan een tonkatsu (een lage japanse tafel wat vanaf onder wordt verwarmd en waar je in kleermakerszit aanzit). Alles onder mijn middel is nu aangenaam warm en alles erboven wordt omringd door een prachtige japanse style kamer met uitzicht over een rivier met in 1 hand een dampende kop vieze groene thee en de andere hand boven het toetsenbord, bezig verschrikkelijke lange zinnen te typen die compleet offtopic zijn. We gaan het nu eerst hebben over Tokyo!

De laatste keer bleef ik een beetje doorzagen over hoe moe we wel niet waren, na een goede nachtrust dachten wij hier wel vanaf te zijn, onze lichaam had 2 dagen meegemaakt en 1 goede nachtrust was niet voldoende dit in te halen, bleek later. We waren allebei rond 6 uur klaar wakker en schijnbaar uitgerust, we hadden zoiets van fuck it, dus we begonnen onze eerste echte dag aan Tokyo met de dauw nog aan de grond.

We namen dezelfde route die wij gister hadden verkend richting het station, onderweg namen we de tijd eerst een heerlijk broodje te kopen bij een convience store (and boy is it convenient) en later om wat te drinken bij de Starbucks. Daar koos ik ervoor iets nieuws te proberen en ging voor de Frappucino. Iets anders dan wat ik had verwacht, zoals jullie misschien wel begrijpen, in ieder geval is het de eerste keer dat ik de dag begon met iets wat gewoon een ijsje is met een ingewikkelde en misleidende naam, Michael ging wijselijk voor de hot choco.
Opvallend was overigens de enorme rij voor een panchinko gebouw. Panchinko is in het kort een japanse vorm van gokken, we waren dan ook zeer verbaasd een rij te vinden van 40 meter om 7 uur op een zaterdagochtend.
Aangekomen op Station shinjuku. Lieve mensen wat is dat toch een verschrikkelijk gebouw. Denk aan een enorm complex met meerdere verdiepingen met elke verdieping een ander doel. Bijelkaar praten we zonder te overdrijven toch wel over hetzelfde oppervlakte als de bebouwde kom van Monster. Ik heb geteld, en het gebouw heeft wel 7 verschillende in/uitgangen verspreid over elke hoek en elke verdieping. South exit, New south exit, South terrace exit enz enz. Elke keer dat we er kwamen (dus minimal 2x per dag) verdwaalde we. Telkens als je denkt dat je het weet, wordt je wreed wakker geschud als je het station verlaat en omringd wordt door wederom een nieuwe omgeving. Zelfs als je een kompas gebruikt en je bent in de noorden dan nog kan je met dingen wat zij daar 'passage ways' noemen uitkomen in het oosten. Dus om een lang verhaal kort te maken, fuck you shinjuku Station, fuck tittyfucking you.

Toen we uiteindelijk het juiste spoor in de juiste richting op de juiste verdieping hadden gevonden gingen wij naar een plek genaamd Taba...nog wat (waar ons eerste hotel lag Peter) want ik had een afspraak met een lerares van een Japanse taalschool voor buitenlanders. Het was echter nog vroeg dus we vulde wat tijd door random rond te lopen :) wat erg leuk was om tegen te komen was, wat leek, op een openingsceremonie van een middle school. De sakura bomen die volop in de zon te bloeien markeerde het pad naar een nieuw schoolleven. Het zag er supegaaf uit en woorden schoten even tekort om het te beschrijven. Met een zuur gezicht moest ik terugdenken aan mijn eigen 'openingsceremony' van het vmbo wat bij ons in het grauwe september polaatsvind, de neiging mijzelf van een brug te gooien in de hoop op een japanse reincarnatie werd alleen onderdrukt door het beeld van een eenzame en verloren Michael in Tokyo.
Wat later kwamen we tennisbanen tegen en in een opwelling sleepte ik een protensterende Michael mee naar binnen voor een tafel met drinken en uitzicht op het Japanse tennisspel.
Een uur later was het tijd voor mijn afspraak. Leuke rondleiding en een leuke mevrouw.

tijd voor wij Ueno park. Voor jullie beeldvorming; je kan het vergelijken met New York en central park.
In Principe koos ik het park random. Het was werkelijk prachtig weer en volgens de gids was er veel te doen en een hoop te zien. En verdomd het stelde zeker niet teleur! Buiten de prachtige Sakura bomen die vol in de bloem stonden waren er ook shrines, straat artiesten, en een wel heel aangename verrassing, namelijk een matsuri (japanse festival). Allemaal stalletjes met de meest afgrijselijke voedingswaren voor ieders genot. Maar er zaten ook dingen bij wat er wat bekender uitzag, zo heb ik iets gekocht wat echt sprekend leek op een slavink maar waar rijst in bleek te zitten, ook heb ik de wat bekendere chocolade banaan geproefd. Beiden waren heerlijk en zelfs Michael heeft zich gewaagd aan de nep slavink.

Dan was er nog de bekende fish scoop stalletje (vang visjes met een papieren bellelblaas voor prijzen) en het schiet stalletje. De vis scoop was teveel voor iemand met een vis fobie maar het schieten wilde ik graag proberen. Ik benadruk proberen, want als ik koppig voor de prijzen ging dan stond ik nu nog hopeloos te schieten. Er waren verschillende prijzen die je van het plankje af moet schieten (met een houten kurkje) om de prijs in kwestie te winnen. Instinctief ging ik voor een One Piece figurine, het duurste en het meest onmogelijke zo bleek later, ik schoot op de meest tactische plekken maar het leek alsof ik tegen een baksteen aan het schieten was, en waarschijnlijk was dat ook het geval. De man achter de kraampje moest wel gelachen hebben van binnen, hij gaf mijn doodleuk nog 3 extra kurkjes wat hij `service` noemde, en zelf de aanstekers leken met cement vast gelijmd te zitten. Nu ik erover nadenk denk ik dat de stalling gewoon 1 geheel is en neemt hij dat `s avonds onder de arm zo mee naar huis. Maar goed, het ging natuurlijk om de lol...
Voor de rest hebben wij een rondje gemaakt om het park en hebben wij zelfs op verzoek van Michael de dierentuin nog bezocht.
Na 6 uur op onze voeten door gebracht te hebben begonnen onze wel getrainde lichamen te klagen. Vooral de voeten waren geschokt opeens gebruikt te worden, zij lieten hun misnoegen dan ook weten dmv. blaren. Vooral Michael was aardig toegetakeld met de bekende/vervelende blaar op de hiel.
We besloten daarom de trein op te zoeken en op weg te gaan naar de volgende locatie het Hama paleistuin.

Niks bijzonder hierover te vermelden, behalve dat het onwijs mooi was, oh en ik mocht van Michael geen broodje eten terwijl ik over straat liep omdat we schijnbaar werden aangekeken Ik probeerde Michael nog duidelijk te maken dat men keek naar zijn lelijke, rode kraterkop maar hij was doof voor logica.
Vanuit de paleistuinen stapte we op een rondvaart boot welke ons door Tokyo baai voerde. Dit was eigenlijk, behoorlijk saai, en we moesten beiden ons best doen niet in slaap te vallen. We hadden lang genoeg onze ogen open om jaloers naar een andere rondvaart boot te kijken waar men gewoon fatsoenlijk op het dak konden staan om te genieten van het lekkere weer, daar viel onze glazen doodskist met vieze ramen bij in het niets.

Toen we godzijdank rond 6 uur eindelijk konden uitstappen waren wij even verdwaald, totdat een lieve japanse oude dame hulp aanbood. Vervolgens verdwaalde wij traditie getrouw ook nog even op Shinjuku station om vervolgens zonder avondmaal en doodmoe rond 7 uur ons bed in te rollen.

De volgende dag en tevens de laatste dag (voorlopig) in Tokyo. We gingen (deze keer echt) goed uitgerust rond 9 uur de deur uit opweg naar Honkbal! Ik heb de meeste al verteld over onze interesse in het Japanse nationale Highschool Baseball toernooien welke door heel het land met grote interesse wordt gevolgd.

Maar na aardig wat uitzoek werk kwam ik er dus achter dat er toevallig zo`n toernooi gaande is in de periode dat wij in Japan zijn. Er speelde 2 scholen tegen elkaar voor de regionale kwalifcatie en na hakkelend een ticket te hebben gekocht zochten wij een plekje in het stadium. Ik had wat algemene informatie opgezocht over 1 school (Tokyo) om wat meer betrokken te kunnen zijn bij het spel. De eerste wedstrijd was echter 2 (voor ons) onbekende scholen. De wedstrijd erna was de wedstrijd die we moesten hebben. Na een tijdje merkte we echter dat het stadium een onzichtbare grens heeft tussen 2 teams, uiteraard zaten wij weer net in het verkeerde vak dus na een tijdje schuifelde wij voorzichtig en ongezien naar het juiste vak om meet te klappen en te juichen met de fans. Helaas verloor onze team maar de wedstrijd zelf was erg spannend!

Jezus wat een lap tekst, dit valt nauwelijks nog een blog te noemen! Even de tempo opvoeren en de details lager zetten!

Na afloop hebben we tot 2 keer toe de verkeerde trein genomen, athans we zaten eerst in de goede maar er heerste hevige twijfel, dus uiteindelijk zijn we een halte later overgestapt naar dezelfde trein maar dan de andere kant op om vervolgens dit keer met hard bewijs te merken dat we nu echt verkeerd zaten, wat ons wederom deed overstappen op de eerste trein >.>

Daarna hebben nog een beetje rondgewandeld in Shinjuku (we weigerde toe te geven dat we wederom verdwaald waren) En gingen na ons opgefrist te hebben nog even een paar uur naar Shibuya. Prachtig verlicht, niks bijzonders te vermelden het was erg mooi :)

En zo gingen wij ons klaarmaken de bergen in te gaan en de drukke stad om te ruilen voor relaxing, bathing and sleeping!

Ik loop wat achter met de blog, op het moment dat ik deze voor getypte tekst eindelijk kon posten zitten wij alweer in kyoto waar we wat obstakels zijn tegengekomen....

Ik hoop morgen wat meer te vertellen over Minakami en als Michael er de tijd voor kan vinden zullen de foto`s spoedig volgen.

19:25 uur 10 april 2012, Kyoto

Heenreis en Tokyo dag 1

Ik hoop van harte dat jullie niet zo moe en kapot zijn als wij op het moment van schrijven zijn. Het is nu 5 april ongeveer half 8 in de avond maar het voelt (terecht) alsof we 2 dagen hebben doorgebracht in vliegtuigen, rijen en treinen. Uiteraard zijn we bijelkaar een slordige 8 uur vooruit gereisd in de tijd, dus die illusie onstaat dan ook al snel.

We moesten aardig haasten toen wij eenmaal op schiphol aankwamen. We hadden niet eens tijd voor een rondje Starbucks met mijn ouders, we moesten na het inchecken helaas gelijk doorlopen naar de douane en de gate, waar de eerste rij ons al met een demonische grijns stond op te wachten. Met een zucht begonnen wij aan, wat wij wisten, een laaange reis. Met ongeveer een half uur vertraging vertrok onze knusse vliegtuig naar Moskou. We waren een kleine 3 uur onderweg en dit ging gelukkig snel voorbij, maar toen kwamen wij aan in Moskou....
Jeetje, jeetje wat een kutland is dat zeg, hoewel ik eigenlijk niet veel kan zeggen over de schoonheid dat het land eventueel onder de rokken verbergt kan ik wel gerust zeggen dat de mensen aan een aanzienlijk tekort van manieren en vooral intelligentie lijden.
Van de 4 russen welke wij hebben aangesproken konden er vier chagereinig een zeer lang antwoord geven, in hun godvergeten moedertaal wel te verstaan. Toen Michael bv. bij baggage controle probeerde te vragen of wij onze baggage moesten ophalen kreeg hij daar al snel spijt van toen hij een heel verhaal kreeg in haar beste Russische. Maar net toen we dachten dat ze geen schrijntje engelse kennis bezat blafte ze plotseling 'SHOES OUT!' toen wij het poortje door wilden lopen, Michael hing met zijn haren overeind aan het plafond en ik nam instinctief mijn ‘wing chung tjakkelakka verdedegingshouding' aan die Joey mij had geleerd.
Ik zal het voor de rest maar laten voor wat het is, want als ik ook nog moest beschrijven wat ik moest doen om een ijsje te krijgen bij de burger king dan kan ik net zo goed mijn eigen boek schrijven 'de Russen en Ik'.

Een paar uur later stapte wij het vliegtuig wat ons eindelijk naar Japan moest brengen. We hadden goede plekjes, met werkende schermpjes vol goede films. Toen de crew echter ons avondeten kwamen brengen en wij aangaven dat wij niet hoefde gaf ze ons een ‘blik' zoals alleen vrouwen die kunnen geven en zei ze vervolgens iets tegen haar collega aan de andere kant van het karretje waarvan ik zou zweren dat er niks possitiefs in zat.

9 lange uren later kwamen aan op Narita airport en uit het vliegtuig werden wij opnieuw geconfronteerd met een rij. Deze rij werd gemanaged door 2 wel zeer enthousiaste japanse vrouwen, die er alles aan deden de rij zo snel en soepel mogelijk te laten door lopen. Denk hierbij aan het strategisch organiseren van rijtjes aan de verschillende paspoort controle hutjes. Ook controleerde zij bij voorbaat alvast de immigratie papieren.
Toen zij echter de onze controleerde begon ze in redelijk goed engels te brabbelen dat de naam/adres van onze hotel erbij moest staan. Ik had absoluut geen zin om die shit op te zoeken dus vertelde ik haar, niet waarheids getrouw, dat wij nog geen hotel hadden geboekt. Nou toen brak de hel los. Ik moest absoluut iets neerzetten, ik werd naar een tafeltje geduwd met een pen en het kwam erop neer dat ik niet weg mocht voordat ik die ene lege regel op het papiertje invulde. Nou, uiteindelijk vulde ik waarvan ik dacht wat de naam was van ons hotel in tokyo en gaf dit aan de dame. Die keek er gehaast 0,2 seconde naar en kreeg dan eindelijk toestemming om door te gaan. Ofwel het maakte niet uit wat ik er neerzette, als de regel maar was ingevuld. Als ik de naam van mijn moeders parkiet had neergezet dan was dat ook goed geweest.

Maar goed we waren in Japan! We haalde onze baggage op en haalde onze trein pas op. Daar werden voor de laatste keer geconfronteerd met een zeer lange rij van ongeveer een uur. Jammer, want wij miste op 5 minuten na de trein naar Tokyo en moesten een uur wachten op de volgende.
Uiteindelijk kwamen we om 3 uur in de middag in ons hotel aan.
Na een zeer lekkere douche en een hazenslaapje sleepte wij onze arme lichaampjes nog eenmaal de straat op om de omgeving te verkennen en wat te gaan eten (een beefbowl/vlees met rijst en ui). Omdat ons hotel vrijwel naast de metropolitan building zat zijn we ook nog met de lift 44 hoog geklommen om van een prachtig nightview van tokyo te genieten.

Ondertussen is het 20:15 en Michael is ondertussen al in slaap gevallen. Hoog tijd dus om hem lekker te gaan porren!

Groetjes vanuit Tokyo, Shinjuku

Storm, stress en grijze haren

Hey allemaal,

Morgen vetrekken we (tot nu toe) nog volgens schema en vliegen we naar Moskou om vervolgens een paar uur later over te stappen op het vliegtuig wat ons naar Narita airport moet brengen.

Een aantal mensen hebben ons al gesmst en met reden, want wij maken ons ook een beetje zorgen. De laatste voorspelling verteld dat Typhoon 'Roke' woensdag aankomt in Tokyo. Aangezien wij donderdag rond het middag uur aankomen wordt het dus nogal spannend.

Voor mij zit er ook enige mate van ironie in deze situatie omdat ik 2 jaar geleden ook al in de stress zat met een zekere vulkaan in IJsland die ervoor koos rond de periode van mijn vertrek maar eens uit te barsten en het luchtverkeer plat te gooien. Toen had ik geluk en was de enige consequentie een paar vroege grijze haren op mijn o zo mooie koppie.

Gelukkig voor Michael hoeft hij zich daar geen zorgen om te maken (sorry inkoppertje).

Maar goed, steek een kaarsje voor ons aan en keer je tot de god(en) die jullie eventueel aanbidden. Alles beetjes helpen!

Mitchel