Hallo allemaal,

Nou we zijn ondertussen alweer een paar dagen verder. Op het moment van schrijven zitten wij in onze yukata (japanse ochtendjas) aan een tonkatsu (een lage japanse tafel wat vanaf onder wordt verwarmd en waar je in kleermakerszit aanzit). Alles onder mijn middel is nu aangenaam warm en alles erboven wordt omringd door een prachtige japanse style kamer met uitzicht over een rivier met in 1 hand een dampende kop vieze groene thee en de andere hand boven het toetsenbord, bezig verschrikkelijke lange zinnen te typen die compleet offtopic zijn. We gaan het nu eerst hebben over Tokyo!

De laatste keer bleef ik een beetje doorzagen over hoe moe we wel niet waren, na een goede nachtrust dachten wij hier wel vanaf te zijn, onze lichaam had 2 dagen meegemaakt en 1 goede nachtrust was niet voldoende dit in te halen, bleek later. We waren allebei rond 6 uur klaar wakker en schijnbaar uitgerust, we hadden zoiets van fuck it, dus we begonnen onze eerste echte dag aan Tokyo met de dauw nog aan de grond.

We namen dezelfde route die wij gister hadden verkend richting het station, onderweg namen we de tijd eerst een heerlijk broodje te kopen bij een convience store (and boy is it convenient) en later om wat te drinken bij de Starbucks. Daar koos ik ervoor iets nieuws te proberen en ging voor de Frappucino. Iets anders dan wat ik had verwacht, zoals jullie misschien wel begrijpen, in ieder geval is het de eerste keer dat ik de dag begon met iets wat gewoon een ijsje is met een ingewikkelde en misleidende naam, Michael ging wijselijk voor de hot choco.
Opvallend was overigens de enorme rij voor een panchinko gebouw. Panchinko is in het kort een japanse vorm van gokken, we waren dan ook zeer verbaasd een rij te vinden van 40 meter om 7 uur op een zaterdagochtend.
Aangekomen op Station shinjuku. Lieve mensen wat is dat toch een verschrikkelijk gebouw. Denk aan een enorm complex met meerdere verdiepingen met elke verdieping een ander doel. Bijelkaar praten we zonder te overdrijven toch wel over hetzelfde oppervlakte als de bebouwde kom van Monster. Ik heb geteld, en het gebouw heeft wel 7 verschillende in/uitgangen verspreid over elke hoek en elke verdieping. South exit, New south exit, South terrace exit enz enz. Elke keer dat we er kwamen (dus minimal 2x per dag) verdwaalde we. Telkens als je denkt dat je het weet, wordt je wreed wakker geschud als je het station verlaat en omringd wordt door wederom een nieuwe omgeving. Zelfs als je een kompas gebruikt en je bent in de noorden dan nog kan je met dingen wat zij daar 'passage ways' noemen uitkomen in het oosten. Dus om een lang verhaal kort te maken, fuck you shinjuku Station, fuck tittyfucking you.

Toen we uiteindelijk het juiste spoor in de juiste richting op de juiste verdieping hadden gevonden gingen wij naar een plek genaamd Taba...nog wat (waar ons eerste hotel lag Peter) want ik had een afspraak met een lerares van een Japanse taalschool voor buitenlanders. Het was echter nog vroeg dus we vulde wat tijd door random rond te lopen :) wat erg leuk was om tegen te komen was, wat leek, op een openingsceremonie van een middle school. De sakura bomen die volop in de zon te bloeien markeerde het pad naar een nieuw schoolleven. Het zag er supegaaf uit en woorden schoten even tekort om het te beschrijven. Met een zuur gezicht moest ik terugdenken aan mijn eigen 'openingsceremony' van het vmbo wat bij ons in het grauwe september polaatsvind, de neiging mijzelf van een brug te gooien in de hoop op een japanse reincarnatie werd alleen onderdrukt door het beeld van een eenzame en verloren Michael in Tokyo.
Wat later kwamen we tennisbanen tegen en in een opwelling sleepte ik een protensterende Michael mee naar binnen voor een tafel met drinken en uitzicht op het Japanse tennisspel.
Een uur later was het tijd voor mijn afspraak. Leuke rondleiding en een leuke mevrouw.

tijd voor wij Ueno park. Voor jullie beeldvorming; je kan het vergelijken met New York en central park.
In Principe koos ik het park random. Het was werkelijk prachtig weer en volgens de gids was er veel te doen en een hoop te zien. En verdomd het stelde zeker niet teleur! Buiten de prachtige Sakura bomen die vol in de bloem stonden waren er ook shrines, straat artiesten, en een wel heel aangename verrassing, namelijk een matsuri (japanse festival). Allemaal stalletjes met de meest afgrijselijke voedingswaren voor ieders genot. Maar er zaten ook dingen bij wat er wat bekender uitzag, zo heb ik iets gekocht wat echt sprekend leek op een slavink maar waar rijst in bleek te zitten, ook heb ik de wat bekendere chocolade banaan geproefd. Beiden waren heerlijk en zelfs Michael heeft zich gewaagd aan de nep slavink.

Dan was er nog de bekende fish scoop stalletje (vang visjes met een papieren bellelblaas voor prijzen) en het schiet stalletje. De vis scoop was teveel voor iemand met een vis fobie maar het schieten wilde ik graag proberen. Ik benadruk proberen, want als ik koppig voor de prijzen ging dan stond ik nu nog hopeloos te schieten. Er waren verschillende prijzen die je van het plankje af moet schieten (met een houten kurkje) om de prijs in kwestie te winnen. Instinctief ging ik voor een One Piece figurine, het duurste en het meest onmogelijke zo bleek later, ik schoot op de meest tactische plekken maar het leek alsof ik tegen een baksteen aan het schieten was, en waarschijnlijk was dat ook het geval. De man achter de kraampje moest wel gelachen hebben van binnen, hij gaf mijn doodleuk nog 3 extra kurkjes wat hij `service` noemde, en zelf de aanstekers leken met cement vast gelijmd te zitten. Nu ik erover nadenk denk ik dat de stalling gewoon 1 geheel is en neemt hij dat `s avonds onder de arm zo mee naar huis. Maar goed, het ging natuurlijk om de lol...
Voor de rest hebben wij een rondje gemaakt om het park en hebben wij zelfs op verzoek van Michael de dierentuin nog bezocht.
Na 6 uur op onze voeten door gebracht te hebben begonnen onze wel getrainde lichamen te klagen. Vooral de voeten waren geschokt opeens gebruikt te worden, zij lieten hun misnoegen dan ook weten dmv. blaren. Vooral Michael was aardig toegetakeld met de bekende/vervelende blaar op de hiel.
We besloten daarom de trein op te zoeken en op weg te gaan naar de volgende locatie het Hama paleistuin.

Niks bijzonder hierover te vermelden, behalve dat het onwijs mooi was, oh en ik mocht van Michael geen broodje eten terwijl ik over straat liep omdat we schijnbaar werden aangekeken Ik probeerde Michael nog duidelijk te maken dat men keek naar zijn lelijke, rode kraterkop maar hij was doof voor logica.
Vanuit de paleistuinen stapte we op een rondvaart boot welke ons door Tokyo baai voerde. Dit was eigenlijk, behoorlijk saai, en we moesten beiden ons best doen niet in slaap te vallen. We hadden lang genoeg onze ogen open om jaloers naar een andere rondvaart boot te kijken waar men gewoon fatsoenlijk op het dak konden staan om te genieten van het lekkere weer, daar viel onze glazen doodskist met vieze ramen bij in het niets.

Toen we godzijdank rond 6 uur eindelijk konden uitstappen waren wij even verdwaald, totdat een lieve japanse oude dame hulp aanbood. Vervolgens verdwaalde wij traditie getrouw ook nog even op Shinjuku station om vervolgens zonder avondmaal en doodmoe rond 7 uur ons bed in te rollen.

De volgende dag en tevens de laatste dag (voorlopig) in Tokyo. We gingen (deze keer echt) goed uitgerust rond 9 uur de deur uit opweg naar Honkbal! Ik heb de meeste al verteld over onze interesse in het Japanse nationale Highschool Baseball toernooien welke door heel het land met grote interesse wordt gevolgd.

Maar na aardig wat uitzoek werk kwam ik er dus achter dat er toevallig zo`n toernooi gaande is in de periode dat wij in Japan zijn. Er speelde 2 scholen tegen elkaar voor de regionale kwalifcatie en na hakkelend een ticket te hebben gekocht zochten wij een plekje in het stadium. Ik had wat algemene informatie opgezocht over 1 school (Tokyo) om wat meer betrokken te kunnen zijn bij het spel. De eerste wedstrijd was echter 2 (voor ons) onbekende scholen. De wedstrijd erna was de wedstrijd die we moesten hebben. Na een tijdje merkte we echter dat het stadium een onzichtbare grens heeft tussen 2 teams, uiteraard zaten wij weer net in het verkeerde vak dus na een tijdje schuifelde wij voorzichtig en ongezien naar het juiste vak om meet te klappen en te juichen met de fans. Helaas verloor onze team maar de wedstrijd zelf was erg spannend!

Jezus wat een lap tekst, dit valt nauwelijks nog een blog te noemen! Even de tempo opvoeren en de details lager zetten!

Na afloop hebben we tot 2 keer toe de verkeerde trein genomen, athans we zaten eerst in de goede maar er heerste hevige twijfel, dus uiteindelijk zijn we een halte later overgestapt naar dezelfde trein maar dan de andere kant op om vervolgens dit keer met hard bewijs te merken dat we nu echt verkeerd zaten, wat ons wederom deed overstappen op de eerste trein >.>

Daarna hebben nog een beetje rondgewandeld in Shinjuku (we weigerde toe te geven dat we wederom verdwaald waren) En gingen na ons opgefrist te hebben nog even een paar uur naar Shibuya. Prachtig verlicht, niks bijzonders te vermelden het was erg mooi :)

En zo gingen wij ons klaarmaken de bergen in te gaan en de drukke stad om te ruilen voor relaxing, bathing and sleeping!

Ik loop wat achter met de blog, op het moment dat ik deze voor getypte tekst eindelijk kon posten zitten wij alweer in kyoto waar we wat obstakels zijn tegengekomen....

Ik hoop morgen wat meer te vertellen over Minakami en als Michael er de tijd voor kan vinden zullen de foto`s spoedig volgen.

19:25 uur 10 april 2012, Kyoto