Hey daar!

Dus ik loop een beetje achter met de blog, wat vooral te wijten is aan het tekort van internet in Minakami. Pas in Kyoto kon ik eindelijk over tokyo online zetten en om vervolgens dan gelijk dezelfde avond over Minakami te schrijven...dat was een beetje teveel van het goeie ^^' Het is nu 12 april rond 6 uur en we zitten in een luxe hotel kamer bij te komen van een drukke dag en lange dag.
Maar goed zei ik daar Minakami? Het was er werkelijk hemels!

Om in Minakami te komen moesten we eerst meerdere malen overstappen op verschillende treinen, van de beroemde Shinkansen bullet trains tot lokale enkel spoor treintjes diep in de bergen. Voor Michael was het eindelijk zijn eerste ervaring met de Shinkansen en het beviel hem goed 'lekker relaxed' als ik hem citeer. Voor mij was vooral de laatste etappe heerlijk nostalgisch. Bekende riviertjes, bekende bergen en bekende dorpjes kwamen voorbij toen we steeds hoger de bergen in tufte. De trein zat in de eerste instantie behoorlijk vol, maar naarmate we vaker stopte bij stations (het 1 nog meer verlaten en afgelegen dan het ander) werd de trein steeds leger. Na ongeveer een uur stopte wij dan eindelijk bij de eindhalte: Minakami.
Voor mij was het bekend gebied omdat ik 2 jaar geleden met Peter het dorpje heb bezocht, maar ondanks het tekort aan verassingen was ik erg blij terug te zijn bij wat de laatste keer toch wel 1 van de hoogtepunten van de reis was. Een, op het eerste oog, verlaten en enigzins vervallen straat die de lokale mensen de hoofdstraat noemen. Maar als je 2 keer hebt geknippert merk je de open deuren van kleine maar uitnodigende winkeltjes en restaurantjes vaak bewaakt door de eigenaar(es) op een stoel die je met een warme glimlach begroet en je uitnodigt binnen eens een kijkje te komen nemen. Bezwaart echter met onze enorme backpacks maakte we het onze prioriteit eerst onze Ryoukan te vinden.

Een Ryoukan kan je kwa uiterlijk vergelijken met een herberg of bed & breakfast maar dan met een Japanse thema. Daar houd de vergelijking echter op want de service, aandacht en sfeer die je krijgt staat in verhouding met een 5 sterren hotel (even als de prijs trouwens).

Na ongeveer een kwartiertje te hebben gelopen hadden we het gevonden en op het eerste gezicht schrok ik een beetje. Het zag er leuk genoeg uit, maar het oogde ook best vervallen zoals vele andere gebouwtjes in het dorp en zoals ik al zei het is best duur en je verwachtingen liggen dan ongewild ook aardig hoog.
¬¬¬Mijn vrees verdween echter als sneeuw voor de zon toen we binnen kwamen in een prachtige japanse stijl ontvangstkamer bemand door 2 oude japanse vrouwtjes in kimono. Klant is letterlijk koning en als zodanig wordt je ook behandelt, ikzelf was er al bekend mee maar Michael keek zijn ogen uit. Het bleek dat alleen kimono vrouwtje #1 gebrekkig Engels kon, maar samen met mijn gebrekkig Japans kwamen we er aardig goed uit. Hoewel ik moet toegeven dat ik soms afgeleid werd door een paar hardnekkige haren op de lip en kin van kimono vrouwtje #2.
Na veel gebrabbel, niet begrijpende blikken van Michael en gegooi met sleutelwoorden werden wij naar onze kamer gebracht onder bewaking van kimono vrouwtje #1 & 2 die ons vrolijk waarschwude voor elke vorm van gevaar voor onze tenen (opstapjes). Aangekomen in de kamer wachte mijn volgende teleurstelling, het was werkelijk prachtig en het zag er super uit en Michael moest schrille kreetjes van opwinding onderdrukken, maar het was niet de kamer die ik had geboekt. Maar first things first, we waren wederom behoorlijk afgemat dus we ondergingen de stroom van japanse/engelse informatie van kimono vrouwtje #1 en deden ons ondertussen tegoed aan warme groene thee die een gebogen en super oud vrouwtje ons trillend bracht, ik doopte haar meteen om naar kimono vrouwtje #3.
Daar zaten we dan, uitgeput en met glazige ogen om ons heen te kijken. Het was ongeveer 4 uur in de middag toen ik ik besloot het huis een beetje te verkennen en wat informatie in te winnen over de omgeving maar belangrijker de hotsprings! Daarvoor moest ik wederom al mijn japanse kennis uit te kast halen toen ik werd onderschept door kimono vrouwtje #2 die maar al te bereid was om te helpen. Ook vertelde ze wat meer over de geschiedenis die blijkbaar achter elke naam van de kamers zit (de kamers hebben dus namen).
Toen ik vroeg naar of er ook nog een buitenbad was (op de site werd dit namelijk wel vermeld) bracht kimono vrouwtje #2 mij naar het vrouwenbad! Ik keek haar aan en dacht dat ik in de maling werd genomen maar ze stond me doodleuk te vertellen dat ik het bad gewoon mocht gebruiken, ik vroeg het nog 2 keer voor de zekerheid, welke werd beantwoord met ja geknik en buigingen. Enthousiast pakte ik deze kans met 2 handen aan. Later werd echter bevestigd wat we al een beetje vermoedde, we waren de enige gasten :(
Later kwam kimono vrouwtje #1 later nog aan waggelen met de mededeling dat wij morgen een andere kamer kregen, en tot mijn aangename verassing was deze kamer nog luxer dan de kamer die geboekt is! Probleem opgelost, zoals mijn vader altijd zegt.

7 uur was het etenstijd en daarvoor wilde we nog even lekker genieten van de (mannen) hotsprings om de stof van onze lange reis af te spoelen. Het was een binnen bad en het was werkelijk hemels en ook Michael kon het gelukkig waarderen!

7 uur, we mochten kiezen: roomservice of eten in een prive kamer, uiteindelijk koos ik voor de privekamer, deze werd namelijk versierd door een fraaie collectie aan luxe kimono's. De trotse eigenaares (kimono vrouwtje #2) had mij deze kamer al eerder laten zien.
Ik maakte mij dit keer aanzienlijk minder zorgen om het eten. Op advies van Peter heb ik bij binnekomst aangegeven dat wij GEEN vis luste. De kimono vrouwtjes namen de uitdaging aan door ons voor te schotelen met verschillende gangen visloze gerechten, waarvan ik trots kan zeggen dat ik 90% heb opgegeten. Michael deed het zelf ook niet slecht door ongeveer 60% op te smikkelen! Alle gerechten die 3 dagen waren super goed verzorgd en lekker, absolute top klasse. Voor details verwijs ik jullie naar de foto's.
Later die avond toen wij dachten even snel een convience store op te zoeken werden wij wederom onderschept door een kimono vrouwtje (#1). Toen wij onze bedoelingen duidelijk maakte pakte ze direct de sleutels en bracht ons met de auto naar de dichtbijzijnde store xD Al snel hadden we door dat we niet zomaar konden vertrekken.

We waren 2 nachten in Minakami, en we hebben vooral erg rustig aangedaan, badderen, slapen, eten, nintendo ds nog meer slapen en nog meer badderen. Maart uiteraard gingen we er nog wel op uit! Namelijk naar Mt. Tanigawa waar zelfs nu nog gedaan wordt aan wintersport. We werden met de auto naar het station gebracht en ongevraagd zocht kimono vrouwtje #1 informatie voor ons op over onze bestemming.
We hadden wat tijd over dus gingen we even rondkijken in de winkeltjes aan de hoofdstraat. Een leuk detail was trouwens dat we groene thee aangeboden kregen van een meisje. Eerder vroeg ik haar iets, maar zowel haar als mijn taalkennis was onvoldoende om duidelijk te maken wat ik wilde. Nog geen 30 seconde later kwam ze aanlopen met 2 kopjes groene thee, mogelijk bij wijze van een excuus. Dat was het eerste kopje groene thee wat ik met een glimlach mijn keel in goot.
We beklommen de berg eerst met de bus en vervolgens met de kabelbaan. Daar wachtte ons meters diepe sneeuw en een uitzicht waar je u tegen zegt! (we zaten 2 km boven de zeespiegel) De temperatuur viel mee, we kwamen voorbereid maar de temperatuur bleef stug rond de 13 graden hangen. Helaas was er voor de rest niet veel te doen als je geen board of ski's had dus al snel aanvaarde wij de trip bergafwaarts terug naar onze oase.
Aangekomen op de nieuwe kamer, 2 kamers, een badkamer en een klein tuintje met onze eigen tobbe heet water!
Later die avond maakte ik er een spelletje van om proberen naar buiten te glippen zonder dat een kimono vrouwtje dit zag. Het was een succes, tot we terug naar binnen wilde glippen. toen kimono vrouwtje #3 ons betrapte met een flesje drinken in de hand begon ze te buigen en te brabbelen en nog heviger te trillen dan normaal :(
Voor de rest was er niet veel bijzonders buiten het feit dat het erg bijzonder was.. Wat wel nog het vermelden waard is is dat Michael zich afvroeg of het dorpje soms een visserdorpje is. Na 3 uur landinwaards door bergen te hebben gereisd dacht Michael blijkbaar ergens dichtbij de zee te kunnen vinden. Ik begon mij toen af te vragen of hij wel wist waar Japan ligt op de wereldkaart, ik besloot het echter niet te vragen, sommige feiten kunnen het daglicht simpelweg niet verdragen.

9 april rond half 10am begonnen wij helemaal opgeladen aan de hectische en 5 uur durende reis naar Kyoto waar obstakels op de loer lagen....